“Tekenen en schilderen vullen de gaatjes in mijn leven.”
Connie heeft onmiskenbaar talent. Binnen 45 minuten maakt zij een goed lijkend portret of in enkele minuten een prachtige schets van een dier of plant. Met name de natuur, zowel dieren, planten als een wolkenpartij zijn een uitgesproken bron van inspiratie voor haar. Als echtgenote, oma van 6 kleinkinderen, tuinvrouw met groene vingers en saxofoniste is haar leven rijk gevuld.
Alvorens aan te bellen bij het huis van Anton en Connie Klostermann sta ik verbaasd te kijken naar hun tuin. Wat een tuin ! – 1700 m2 evenwichtig ingedeeld in een bloementuin, een moestuin, een kruidentuin, een vijverpartij, een bos met fruitbomen en last but not least een echte speeltuin voor de kleinkinderen. Enthousiast, trots en met heel veel kennis geeft Connie op verzoek tekst en uitleg bij de diverse aspecten van de afzonderlijke tuinen. Mijn eigen tuintje kennende weet ik dat dit uren en uren werk kost om het onkruid te beteugelen en de tuin zich zo te laten ontwikkelen zoals jij het graag ziet. Ze doet dat buitengewoon graag omdat dat haar heel direct in contact brengt met de natuur . De planten met al hun variëteit en pracht, de dieren zoals de kikkers, de kevers, de vlinders, de wind, het licht en de wolken. Het zijn allemaal inspiratie bronnen voor haar grote liefde het tekenen en schilderen.
Arendonk – de weg naar verdere ontplooiing.
Dat ze talent had was al vroeg duidelijk. Als de lerares op de middelbare school te laat kwam en de leerlingen moesten wachten, pakte Connie snel een krijtje en tekende iemand uit de klas op het bord. Haar klasgenoten speelden het spelletje mee en vroegen aan de docent als ze binnen kwam: “Wie is ‘t? ”
Dan was het de kunst dat deze meteen zag wie het was en dat was ook meestal zo.
Connie heeft de gave om heel snel de typische kenmerken en trekken van iemand in haar hoofd op te slaan en vervolgens op papier te zetten. ”Ik heb dat van mijn vader,“ zegt ze. Toch heeft ze in haar jeugd geen opleiding gevolgd in tekenen en schilderen. Na de kweekschool met hoofdakte volgde ze een opleiding aardrijkskunde aan de leergangen en later M.O. Engels. Toen ze Anton, haar man, leerde kennen heeft die voor haar een complete schilderuitrusting gekocht en daarmee heeft ze zich zelf verder ontwikkeld. Op vakanties ging die schilderuitrusting (inclusief schildersezel) mee en werden er talloze schilderijtjes gemaakt die ze uiteraard goed bewaard hebben. Als moeder van een gezin met 4 kinderen en met een baan als lerares Engels op een middelbare school was er ook weinig ruimte om zich verder in dit vak te bekwamen. Toch wijst ze er uitdrukkelijk op dat ze ook in die tijd heel creatief bezig was, al was het maar met het zelf maken van kleren voor haar kinderen en het speciaal decoreren ervan.
Pas in 1988 besloot ze zich verder te laten scholen en niet langer als autodidact door het leven te gaan. Ze volgde een tweejarige cursus bij Jan Vosters uit Reusel waarna ze in 1990 naar de Kunstacademie te Arendonk (B) ging voor in totaal een 7 jarige opleiding. Het was een tijd waarin Connie grote problemen had met haar gezondheid (gewrichtstuberculose) en genoodzaakt was op krukken door het leven te gaan. Als door een wonder hersteld – kregen Anton en Connie eigenlijk direct daarna een zeer zwaar verkeersongeval dat gezien de kwetsuren hun beider dood had kunnen betekenen. Haar regelmatig bezoek aan Arendonk –dat ze met hulp van Anton in die tijd steeds doorgezet heeft- en de geestelijke inspiratie welke ze daar op deed hebben een uitermate positieve bijdrage gehad aan haar volledig herstel. In Arendonk heeft zij een uitgesproken klassieke opleiding gevolgd waarbij ze kennis maakte met alle facetten van tekenen en schilderen, de materialen die gebruikt werden, het restaureren van schilderijen, etc. Zij is erg blij dat ze zo’n goede opleiding heeft kunnen volgen waardoor ze duidelijk zich verder heeft kunnen ontwikkelen in haar hobby.
Dieren – zijn net als mensen.
Connie beschikt over een geweldig mooi eigen atelier aan huis met heel veel natuurlijk noorderlicht en voldoende ruimte om lekker te kunnen werken. Waar vroeger een aantal kleine kamers waren is het geheel nu omgebouwd tot een grote ruimte. Trots laat ze me een aantal schilderijen zien waar ze mee bezig geweest is of nog mee bezig is. Aan de hand van voorbeelden laat ze zien hoe een schilderij groeit. “De beelden ontstaan in mijn hoofd – ik moet die dan zien kwijt te raken anders wordt mijn hoofd te vol. Het schilderen is dan een gevecht dat je moet aangaan en graag aangaat want je wil je creativiteit kwijt. Als ik besluit ergens een schilderij van te maken dan moet ik daar wel extra tijd voor vrij maken en geen verplichtingen hebben.”
Als je dan vraagt hoeveel tijd er dan wel in die hobby gaat zitten zegt ze: “Je bent er eigenlijk altijd mee bezig – ’t vult de gaatjes in mijn leven .”
Zo laat ze zien hoe ze gefascineerd door zeilboten – begon met tekeningen te maken van zeilschepen om daarna luchtpartijen en de kleuren er in te verwerken. Uiteindelijk maakt ze er dan een meer abstract geheel van waarbij ze alleen nog de zeilen laat uitkomen tegen een prachtige kleuren achtergrond. “Oh ja die wolken daar zit toch ook alles in – kleuren, beweging- contrasten, figuren, diepte etc etc.” Momenteel is ze aan het “worstelen” met kikkers. Ze zitten in haar tuin rond de vijver en ze heeft er uren aan besteed om hun “gezicht“ in zich op te nemen. Ze heeft er daartoe één gevangen en in een soort aquariumbak gezet om – hun typische manier van kijken – zijn oogopslag vast te leggen. Dieren hebben volgens Connie dezelfde specifieke gezichtstrekken als een mens die heeft. “De ene koe kijkt gewoon heel anders dan de andere koe. Vraag het de boer maar, die kan het beamen.” Als ze de kikker in detail goed onder de knie heeft dan moet hij gaan passen in een groter geheel – in een groot schilderij. Daar is ze nu mee aan het worstelen. Daar waar de natuur zo overvloedig is – met zo veel schoonheid en pracht, mogen we er rustig van uitgaan dat Connie Klostermann nog heel veel levensdagen met veel liefde en toewijding met deze mooie hobby bezig zal zijn.
Piet Frints, Oktober 2004
https://www.molenakkers.nl/Oude_Site/makker-oktober.php
